Een moederdagontbijt

'Zondag is het Moederdag. Heb je al een cadeautje voor mamma?' vraagt pappa aan Sanne.
'Ik ga een tekening maken', zegt Sanne. Sanne pakt haar tekenschrift en viltstiften. Ze gaat aan tafel zitten. Ze tekent mamma en zichzelf hand in hand. Boven hun hoofden tekent ze een hartje.
'Ik ben klaar', zegt Sanne. Pappa kijkt naar de tekening. 'Hij is heel mooi. Dat zal mamma leuk vinden'. Sanne glundert van trots.
'Ik zal hem zolang voor je bewaren. Anders vindt mamma hem misschien', zegt pappa. Pappa rolt de tekening op en legt hem in de boekenkast.
'We staan zondag vroeg op. We maken voor mamma een moederdagontbijt. En dan leg je de tekening erbij', zegt pappa.
'Joepie! Dat is goed', zegt Sanne.

Eindelijk is het zondag. Pappa is om acht uur opgestaan. Hij gaat Sanne wakker maken.
'Sanne wakker worden. We moeten het moederdagontbijt maken'.
Sanne springt haar bed uit. Samen gaan ze naar beneden naar de keuken.
Pappa stopt broodjes in de oven. Sanne mag de tafel dekken en mamma's stoel versieren.
Na een half uur ziet de tafel er prachtig uit. Versgebakken broodjes in een mandje. Glazen met vers geperst sinaasappelsap. Gekookte eitjes. Jam, kaas, hagelslag. En naast mamma's bord een vaasje met bloemen.
'De tekening voor mamma moet er nog bij', zegt Sanne.
Pappa loopt naar de boekenkast. Maar hij kan de tekening niet vinden.
'Ik dacht toch dat ik hem hier had neergelegd', zegt pappa. Sanne knikt van ja.
'Hij zal misschien achter de kast gevallen zijn', zegt pappa. Hij probeert erachter te kijken. Maar ziet niets.
'Ik moet de kast een stukje naar voren schuiven', zegt pappa. Pappa rolt de mouwen van zijn pyama op. Pappa is sterk, maar ik ga hem toch helpen', denkt Sanne. Ze rolt ook haar pyamamouwen op. Samen proberen ze de kast een stukje naar voren te schuiven.
En dan gebeurt het. Boeken en prulletjes vallen uit de kast. Het maakt een heel kabaal. Pappa en Sanne staan verbouwereerd te kijken naar de rommel op de grond. Boeken liggen verspreid over de vloer. Mamma's mooie vaas is in stukken gevallen.
Mamma heeft de herrie gehoord en is naar beneden gekomen. Verbaasd kijkt ze van de versierde tafel en de stoel naar de rommel op de grond.
'Is dat mijn verrassing voor moederdag. Ik ga maar weer naar bed. Volgens mij loop ik te slaapwandelen', zegt mamma. Pappa moet lachen om mamma. Maar Sanne vindt het helemaal niet leuk.
'Pappa heeft mijn cadeautje voor jou zoek gemaakt', zegt Sanne boos.
'Ja, Sanne had een mooie tekening voor je gemaakt. Ik had hem in de boekenkast gelegd', zegt pappa.
'Oh, dan is het mijn schuld. Ik pakte gisteren een boek en vond inderdaad een tekening. Ik heb hem in de bureaula gedaan. Ik heb er niet naar gekeken', zegt mamma. Mamma loopt naar het bureau in de hoek van de kamer. Ze pakt de opgerolde tekening uit de lade en geeft hem aan Sanne.
Sanne legt de tekening naast mamma's bord.
'Ik ga lekker op mijn versierde stoel zitten. De rommel ruimen we straks met z'n allen op', zegt mamma.
'Nee, jij mag niks doen vandaag. Sanne en ik gaan je de hele dag verwennen', zegt pappa.
'Ja!' roept Sanne.
Pappa en Sanne zitten nu ook aan de tafel. Mamma pakt Sannes tekening en rolt hem uit.
'Wat een prachtige tekening', zegt mamma. Mamma geeft Sanne op iedere wang een dikke kus. Sanne is weer helemaal vrolijk.
'En nu gaan we lekker ontbijten', zegt pappa en geeft Sanne een knipoog.

©Auteur: Anne de Vries-Neuteboom